is het kompas even kwijt?
Leven vanuit je ware zelf klinkt als een vaag begrip, en toch is het dit wat we zijn kwijtgeraakt wanneer we vastlopen in ons leven. Het niet mogen zijn wie je ten diepste bent, zorgt ervoor dat je je gaat aanpassen aan hoe het hoort, hoe het van je verwacht wordt en hoe je het hebt geleerd. Met als gevolg dat je steeds verder van jezelf afdwaalt en het vertrouwen in je eigen innerlijke kompas in het geding komt.
Je lichaam is het instrument die je als eerste laat weten dat je niet in lijn bent met je ”ware zelf”. Je ervaart stress, bent burn-out geraakt, voelt je vaak schuldig of schaamt je voor wie je bent. Je raakt verstrikt in je emoties en denken. Eindeloos gepieker over de wat als ik nou dit of dat… wat zich vertaald naar een uiteenloop van fysieke klachten. Het maakt het leven lastig en onnodig zwaar. Het is tijd om daar wat licht in te brengen.
''Wie denkt zijn eigen leven te leiden, heeft iets om over na te denken''
individueel, workshop of wandelen
Terug naar een basis van veiligheid en vertrouwen
Onze opvoeding, de omgeving waarin we zijn opgegroeid en alles wat we als kind hebben meegemaakt, bepalen hoe we als volwassenen door het leven gaan. Voel je je veilig en vertrouwd, of heb je patronen en overtuigingen over jezelf ontwikkeld waardoor het moeilijk is om jezelf te zijn.
Je geeft je grenzen niet aan omdat je niet weet waar die liggen, trekt verantwoordelijkheden naar je toe die niet van jou zijn. Je slikt je mening in uit angst om er niet bij te horen, gaat gebukt onder schuldgevoelens of blijft maar zorgen voor anderen om jezelf een gevoel van veiligheid en geborgenheid te geven. Het zijn slechts een aantal uitingen waaraan je kunt merken dat het je ontbreekt aan een basis van veiligheid en vertrouwen in jezelf.
Hoe herken je bij jezelf gevoelens van afwijzing? En wat heb je hierin te doen?
Voor wie denkt een eigen wil te hebben.
Twee vormen van stress die op elkaar lijken maar een totaal verschillende aanpak eisen.
Woorden maken indruk, maar in hoeverre heeft het zin om jezelf vol lof toe te spreken?
noordelijke nuchterheid met diepgang
Even voorstellen
Mijn naam is Ellen, ik ben het gezicht achter Pura Coaching. In 2020 startte ik, na een werkzaam leven in de zorg, de praktijk waarin ik coaching gaf aan mensen die hoogsensitief zijn. Al vrij snel begon er iets te knagen. Er ontstond een soort tunnelvisie waarin ik vooral bezig was met het label in plaats van de mens in zijn heelheid. De eigenschap op zich is nooit het echte probleem. Het is het gevoel van niet goed genoeg zijn die deze groep, net als ieder ander in de problemen brengt. Dat je eigenschap een probleem is, is net zowaar als dat groningers nuchtere mensen zijn.
Het heeft in mij een verschuiving gebracht waarin ik mij ben gaan richten op ”waarom wij doen wat we doen”. Welke overtuigingen ben je over jezelf gaan geloven die er voor zorgen dat je steeds verder bij jezelf wegloopt? Welke patronen, normen, waarden heb je meegenomen uit je kindertijd die niet van jou zijn? Die ervoor zorgen dat je niet het leven leidt zoals het voor jouw bedoeld is maar een herhaling is van de generaties voor jou?
