Tot 2020 heb ik in de zorg gewerkt. In het laatste jaar, als zelfstandige in de palliatieve zorg, merkte ik aan alles dat ik toe was aan iets anders. Ondanks het bijzonder mooie werk verloor ik mijn interesse en betrokkenheid. Vanuit mijn eigen onbehagen, en het morele besef dat mensen in deze levensfase recht hebben op een zorgverlener die er voor de volle 100% voor hen is, ging ik op zoek naar een nieuwe uitdaging.

De stap naar coaching was meer een logisch gevolg dan een bewuste keuze. In die tijd liep zelfontwikkeling, en de vraag waarom wij doen wat we doen, al als een rode draad door mijn leven. Ook de diepgaande gesprekken die ik aan het bed heb mogen voeren, hebben bijgedragen aan deze stap.

Zolang ik mij kan herinneren, is er in mij altijd al een gevoel van ‘anders zijn’ geweest. Wat dat ‘anders’ precies was, ontdekte ik toen ik een burn-out kreeg en voor het eerst kennismaakte met de term hoogsensitiviteit. Er vielen in die tijd zoveel kwartjes dat ik het nauwelijks kon bijbenen. Toch is dit niet waar ik in ben blijven hangen. Je bent immers niet alleen je ‘eigenschap’, je bent een mens gevormd door alles wat je hebt meegemaakt.